Een dag na het gedwaal rond Selhurst Park met TeeZee was het gelukkig heel wat beter weer. De zon scheen en rond de middag probeerden we in de London Eye te komen. Er waren echter meer mensen op dat idee gekomen. De rij was zo lang, dat we waarschijnlijk te laat zouden komen voor de wedstrijd als we eerst in het reuzenrad wilden. Dus besloten we om alvast koers te zetten richting White Hart Lane.
Wat een Arsenalsupporter bij een wedstrijd van de Spurs te zoeken heeft? Nou, dat had vooral te maken met het affiche. Een friendly in een uitverkocht White Hart Lane tegen AS Roma, de favoriete club van m’n broer, sprak ons meer aan dan de Community Shield op Wembley. Net als de Nederlandse supercup vind ik de Engelse versie niet zo interessant, en de kans was groot dat Manchester United de schaal zou winnen tegen Portsmouth. Op Wembley liggen trouwens wel eens van die AZ-klappertjes, zoals bij de play off finals van vorig jaar. Op elk stoeltje zo’n kartonnen ding dat je een gehoorbeschadiging bezorgt wanneer het hele stadion ermee zwaait. “Daar word je niet vrolijk van”, zou Rob Geus van de Smaakpolitie zeggen.
Achteraf bleek het niet eens mogelijk te zijn om kaartjes voor ManU - Pompey te bestellen, aangezien Ticketmaster ze niet opstuurde en ook niet de mogelijk bood om ze bij het stadion af te halen. Het werd dus Tottenham Hotspur - AS Roma op deze tiende augustus in 2008.
White Hart Lane is met de Underground moeilijk bereikbaar, dus gingen we vanaf Liverpool Street met de trein naar Noord-Londen. We waren mooi op tijd en probeerden de eerstvolgende trein nog te halen die op het punt stond te vertrekken. Deze zat echter stampvol met Spurs-supporters, waardoor we moesten wachten op de volgende. Gelukkig konden we zitten en al snel puilde ook deze trein uit met Spursfans.
Plotseling werd er omgeroepen dat we een ander perron moesten hebben, dus iedereen sprintte als een gek naar het nieuwe treinstel. Toen we eindelijk richting White Hart Lane reden, haalde ik stiekem nog snel even de Arsenal wallpaper van mijn telefoon. Je weet maar nooit.
Bij aankomst liepen we tussen de Tottenhamsupporters richting het stadion. Hier en daar liepen mensen met nummer 5 op hun shirt, het nummer van David Bentley. De middenvelder heeft vanaf zijn dertiende de jeugdopleiding van Arsenal doorlopen, werd daarna verhuurd aan Norwich en Blackburn en vervolgens gekocht door laatstgenoemde. Eind juli, nog geen twee weken voor dit duel, had de Engelsman een contract getekend bij Tottenham Hotspur.
Omdat de buitenkant van White Hart Lane niet de moeite van het bekijken waard is, gingen we meteen naar binnen. We zaten op de East Stand Lower, dicht bij de cornervlag. Oud PSV-doelman Heurelho Gomes was vlak voor onze neus bezig met zijn warming up.
Onder luid applaus kwamen de spelers een half uurtje later het veld op. White Hart Lane was uitverkocht voor dit vriendschappelijke (!) duel. De vier aankopen (Gomes, Giovani, Bentley en supertalent Luka Modric) stonden allen in de basis. Bij Roma geen Francesco Totti, maar wel Daniele de Rossi, Philippe Mexes, Alberto Aquilani en Mirko Vucinic.
De thuisploeg zocht meteen de aanval en kreeg in de tweede minuut een vrije trap, dichtbij de zijlijn. Omdat dat precies aan de andere kant van het veld was, kon ik niet zien wie de spelhervatting nam. De bal werd voor het doel gegooid, niemand raakte hem aan en bij de tweede paal viel de bal zomaar binnen: 1-0 voor de Spurs, White Hart Lane ontplofte! Toen verscheen ineens een grote foto van David Bentley op het scorebord. Het eerste doelpunt dat ik ‘live’ bij een Engelse wedstrijd meemaak, is gemaakt door een Spursmiddenvelder die zijn hele jeugd bij de aartsrivaal speelde…
Nog geen drie minuten later werd het 2-0, toen een terugspeelbal van Daniele de Rossi kon worden opgepikt door Darren Bent. Het “Who are ya?!” galmde van de tribunes. Even later stond ineens iedereen op. Ik dus ook, omdat ik anders niet kon zien wat er op het veld gebeurde. Toen hoorde ik pas wat iedereen zong. “Stand up, if you hate Arsenal!” Snel maar weer gaan zitten dan…
Roma was de hele eerste helft machteloos en kreeg via Aquilani pas na ongeveer veertig minuten de eerste goede kans. Een 2-1 was natuurlijk mooi geweest voor de wedstrijd. Maar na (opnieuw) gepruts in de Italiaanse verdediging kon David Bentley met een afstandsschot zijn tweede doelpunt maken. Ruststand: 3-0.
In de tweede helft veranderde er helemaal niets aan het spelbeeld. Roma bleef waardeloos spelen en leek meer op een zwak Serie B clubje dan de Italiaanse bekerwinnaar en nummer 2 van de Serie A. Meteen na rust scoorde Aaron Lennon voor Tottenham na een mooie actie van Giovani dos Santos.
Al na 53 minuten stond de eindstand op het scorebord. David Bentley ging voor onze neus een hoekschop nemen. Luid toegezongen natuurlijk door de fans, want o wat zijn ze blij dat er na Sol Campbell eens een Arsenalspeler naar Tottenham is gekomen in plaats van andersom. Campbell doorliep de hele jeugdopleiding van de Spurs, zei ooit in het Spurs magazine dat hij nooit voor ‘The Gunners’ zou spelen, maar vertrok in juli 2001 doodleuk (transfervrij!) naar de aartsrivaal.
De corner kwam bij de tweede paal bij Darren Bent terecht, die helemaal vrij stond en zijn tweede treffer van de middag maakte. De thuisclub bleef daarna nog aanzetten, maar er werd niet meer gescoord.
De Spurs hebben met White Hart Lane een prachtig stadion, maar de supporters vind ik maar vreemd. Het enige wat ze naast het anti-Arsenal liedje zingen (of beter gezegd: schreeuwen) is “Yid Army!” Yid is een verbastering van het woord ‘jew’ (jood), in de wijk Tottenham woonden vroeger veel joden.
Vooral het “Stand up, if you hate Arsenal” werd door het hele stadion meegezongen. Vreemd, zoiets moet je zingen als je tegen Arsenal speelt en van ze wint. Maar ja, dat laatste gebeurt natuurlijk niet zo vaak.
Roma-supporters waren er nauwelijks, ik zag na afloop circa tien mensen in oranje-rode shirts lopen. Waarschijnlijk allemaal Engelsen of in Engeland wonende Italianen, die de hele tijd naar een voor hun dramatische wedstrijd hebben zitten kijken.
Met twee goals en een assist was debutant David Bentley de matchwinner, terwijl ook Darren Bent tweemaal scoorde. Arsenalsupporters organiseerden ooit eens een Dennis Bergkamp Day. Deze tiende augustus was het Bent(ley) Day at White Hart Lane.
Inmiddels zijn we een week verder en staat de Yid Army weer met beide benen op de grond. De Spurs hebben hun eerste duel in de Premier League keurig met 2-1 verloren van Middlesbrough.
» foto’s
» videoverslag
» bekijk hier de hoogtepunten en goals
In de Intertoto-wedstrijd van vorige week tegen Odense raakte Wilfred Bouma zwaar geblesseerd aan zijn enkel, waardoor hij de start van de Premier League zal moeten missen. Een profiel van een Brabander die via MVV, Fortuna Sittard en PSV is uitgegroeid tot vaste waarde in de Engelse subtop.
FIFA-voorzitter Sepp Blatter bemoeide zich deze week in een interview met de transfersoap rondom Cristiano Ronaldo. De Portugees gaat echter vroeg of laat toch wel naar Real Madrid. In het interview met SkyNews viel mij dan ook iets totaal anders op.
Het Poolse nationale elftal van bondscoach Leo Beenhakker is misschien wel het meest verrassende land dat deelneemt aan Euro 2008. Voor het eerst is Polen van de partij bij een Europees Kampioenschap. En dat terwijl het land opmerkelijk genoeg al zeven keer meedeed aan een WK. In 1974 en 1982 behaalden de Oost-Europeanen een mooie derde plaats.
TV-moment van het jaar: de tirade van Louis van Gaal, na afloop van AZ - Vitesse. De eerste en tot nu toe enige persconferentie waar ik aanwezig was. Er werd in Voetbal Insite en Studio Voetbal nog lang nagepraat over de lts-uitspraak en Van Gaals laffe spelers (zie Aanfluiting).
Schlemiel van het jaar: John Terry. Zelfverzekerd liep hij naar de penaltystip om Chelsea voor het eerst in de historie de Champions League te bezorgen. Maar hij gleed uit op het afschuwelijke veld van het nóg afschuwelijker Loezjniki-stadion, of hoe je dat ook schrijft. Op zo’n manier een finale verliezen, dat gun ik zelfs Chelsea niet.
Zondag 11 mei 2008 zal voor veel Engelsen de geschiedenisboeken ingaan als een van de spannendste voetbaldagen ooit. Manchester United en Chelsea hebben evenveel punten en zullen uitmaken wie er kampioen wordt. Ook onderin is het ontzettend spannend, met vier ploegen die vechten om in de Premier League te blijven.
Thierry Henry in een blauw-rood gestreept voetbalshirt. Mijn ogen zullen er nooit aan wennen. Henry is Arsenal en Arsenal is Henry. De Fransman zou zijn voetbalcarrière afsluiten bij de club waar hij groot werd, maar in juni 2007 tekende hij bij FC Barcelona. Henry is er echter doodongelukkig en er is maar één persoon die dat kan veranderen: Arsène Wenger.
